Boodschap van paus Leo XIV:
Eén in Christus, samen op missie

voor de 100ste Wereldmissiedag 2026, 18 oktober 2026

Paus Leo XIV bezorgde deze boodschap op 25 januari 2026

Beste broeders en zusters,

Voor Wereldmissiedag 2026, die het honderdjarig bestaan viert van deze dag door Pius XI ingesteld en die zo dierbaar is voor de Kerk, heb ik het thema “Eén in Christus, samen op missie” gekozen. Na het Jubeljaar wil ik de hele Kerk aansporen om met vreugde en ijver in de heilige Geest deze missionaire tocht verder te zetten, die harten vereist die verenigd zijn in Christus, verzoende gemeenschappen en bij iedereen een bereidheid tot samenwerken met vrijgevigheid en vertrouwen.

Reflecterend op ons zijn één in Christus en samen op missie, laten we ons leiden en inspireren door goddelijke genade, om zo “het vuur van de missionaire roeping in ons te hernieuwen” en samen vooruit te gaan met de inzet voor evangelisatie, voor “een nieuw missionair tijdperk” in de geschiedenis van de Kerk (Homilie bij de Mis ter viering van  de missionaire wereld en Migranten tijdens het Jubeljaar, 5 oktober 2025).

De eenheid van de leerlingen is geen doel op zich: ze is gericht op de missie. Jezus zegt dit heel duidelijk: “opdat de wereld gelove, dat Gij Mij gezonden hebt” (Joh 17, 21). Alleen in het getuigenis van een verzoende, broederlijke en ondersteunende gemeenschap kan de verkondiging van het Evangelie haar volle, communicatieve kracht ontvouwen.

In dit opzicht verdient het motto van de zalige Paolo Manna aandacht: “De hele Kerk voor de bekering van de hele wereld.” Het vat het ideaal samen dat leidde tot de oprichting van de (Pauselijke) Missionaire Unie in 1916. Ter gelegenheid van hun 110-jarig bestaan betuig ik mijn waardering en zegen voor hun inzet om de missionaire geest van priesters, religieuzen en leken te stimuleren en vorm te geven, en om de eenheid te bevorderen van alle krachten die betrokken zijn bij de evangelisatie. Want geen enkele gedoopte is uitgesloten van de missie of onverschillig ervoor: allen, ieder naar gelang zijn roeping en levenssituatie, nemen deel aan het grote werk dat Christus aan zijn Kerk heeft toevertrouwd. Paus Franciscus heeft herhaaldelijk benadrukt dat de verkondiging van het Evangelie altijd een gezamenlijke, gemeenschappelijke, synodale actie is.

Eenheid in onze missie betekent daarom het bewaren en koesteren van de spiritualiteit van gemeenschap en missionaire samenwerking. Door elke dag in deze houding te groeien, leren we, met Gods genade, onze broeders en zusters steeds meer door de ogen van het geloof te zien, met vreugde het goede te erkennen dat de heilige Geest in ieder van ons bewerkt, diversiteit als een rijkdom te omarmen, de lasten van anderen te dragen en altijd de eenheid te zoeken die van boven komt. Want we delen allemaal één missie van “Eén Heer, één geloof, één doop. Eén God en Vader van allen, die boven allen en met allen en in allen is” (Ef 4, 5-6). Deze spiritualiteit is de alledaagse vorm van missionair leerling-zijn. Het helpt ons een universele visie op de evangeliserende missie van de Kerk te herwinnen en de fragmentatie van inspanningen en verdeeldheid zaaiende groeperingen, zoals die van “Paulus” en “Apollo”, onder de volgelingen van de ene Heer, te overwinnen (vgl. 1Kor 1, 10-12).

Missionaire eenheid moet uiteraard niet worden begrepen als uniformiteit, maar als een samensmelting van de verschillende charisma’s naar hetzelfde doel: Christus’ liefde zichtbaar maken en iedereen uitnodigen om Hem te ontmoeten. Evangelisatie wordt bereikt wanneer lokale gemeenschappen samenwerken en wanneer culturele, spirituele en liturgische verschillen volledig en harmonieus in hetzelfde geloof worden uitgedrukt. Ik moedig daarom kerkelijke instellingen en realiteiten aan om het gevoel van kerkelijke missionaire gemeenschap te versterken en creatief concrete manieren van samenwerking onderling voor en in de missie te ontwikkelen.

In dit verband dank ik de Pauselijke Missiewerken voor hun dienst aan de samenwerking tussen missionarissen, die ik al met dankbaarheid heb ervaren tijdens mijn opdracht in Peru. Deze werken – Verspreiding van het Geloof, Missionaire Kindertijd, St. Petrus Apostel en Missionaire Unie – blijven het missionaire bewustzijn van de gelovigen, jong en oud, voeden en vormen het missionaire bewustzijn van de gelovigen, jong en oud, en bevorderen een netwerk van gebed en liefdadigheid dat gemeenschappen over de hele wereld verbindt. Het is veelzeggend dat de stichteres van de Vereniging voor de Verspreiding van het Geloof, de zalige Pauline Marie Jaricot, tweehonderd jaar geleden de Levende Rozenkrans bedacht, die vandaag de dag nog vele gelovigen in groepen op afstand samenbrengt om te bidden voor alle geestelijke en missionaire behoeften. Het moet ook worden herinnerd dat het juist op voorstel van de Vereniging voor de Verspreiding van het Geloof was dat Pius XI in 1926 de viering van Wereldmissiedag instelde, de inspanningen die elk jaar door de Vereniging voor de Verspreiding van het Geloof werden gedaan, namens de paus, voor de verschillende noden van de zending van de Kerk. De vier Pauselijke Missiewerken, als geheel en elk in zijn eigen specificiteit, blijven een waardevolle rol spelen voor de hele Kerk. Ze zijn een levend teken van kerkelijke eenheid en missionaire gemeenschap. Ik nodig iedereen uit om met hen samen te werken in een geest van dankbaarheid.

Als eenheid de voorwaarde van missie is, is liefde de inhoud ervan. De Blijde Boodschap die wij aan de wereld moeten verkondigen is geen abstract ideaal: het is het Evangelie van Gods trouwe liefde, belichaamd in het gezicht en leven van Jezus Christus.

De missie van de leerlingen en van de hele Kerk is de uitbreiding, in de heilige Geest, van die van Christus: een missie die geboren is uit liefde, in liefde wordt beleefd en tot liefde leidt. Zozeer zelfs dat de Heer zelf, in zijn grote gebed tot de Vader voor zijn lijden, nadat hij voor de eenheid van de leerlingen heeft gebeden, als volgt concludeert: “de liefde waarmee Gij Mij hebt liefgehad, in hen moge zijn en Ik in hen.” (Joh 17, 26). De apostelen evangeliseerden toen, gedreven door de liefde van Christus en voor Christus (vgl. 2Kor 5, 14). Evenzo hebben door de eeuwen heen talloze christenen, martelaren, belijders en missionarissen hun leven gegeven om deze goddelijke liefde aan de wereld bekend te maken. Zo gaat de evangeliserende missie van de Kerk verder onder leiding van de heilige Geest, de Geest van liefde, tot het einde der tijden.

Ik wil daarom op een bijzondere manier de missionarissen ad gentes van vandaag bedanken: mensen die, net als de heilige Franciscus Xaverius, hun land, hun families en alle zekerheden hebben achtergelaten om het Evangelie te verkondigen, Christus en Zijn liefde naar plekken hebben gebracht die vaak moeilijk te bereiken zijn, arm zijn, gekenmerkt worden door conflicten of cultureel ver weg zijn. Ze blijven zichzelf vreugdevol geven ondanks tegenspoed en menselijke beperkingen, omdat ze weten dat Christus zelf, met zijn Evangelie, de grootste rijkdom is die gedeeld kan worden. Door hun volharding laten ze zien dat Gods liefde sterker is dan welke hindernis dan ook. De wereld heeft deze moedige getuigen van Christus nog steeds nodig, en kerkelijke gemeenschappen hebben nog steeds nieuwe missionaire roepingen nodig, die ons steeds ter harte moeten gaan en waarvoor we voortdurend tot de Vader moeten bidden. Moge Hij ons het geschenk geven van jongeren en volwassenen die bereid zijn alles achter zich te laten om Christus te volgen op het pad van evangelisatie tot aan het einde van de aarde!

In mijn bewondering voor de mannelijke en vrouwelijke missionarissen richt ik een speciale oproep aan de hele Kerk: laten we ons allen verenigen met hen in de opdracht van evangelisatie door het getuigenis van het leven in Christus, gebed en bijdrage aan de missies. Vaak, zoals we weten, “wordt liefde niet geliefd”, zoals Sint-Franciscus van Assisi zei, tot wie we vandaag, 800 jaar na zijn intocht in de hemel, onze blik richten. Laten we ons inspireren door zijn verlangen om in de liefde van de Heer te leven en deze over te dragen aan onze dierbaren evenals aan hen die ver weg zijn, want, zoals hij zei: “Wij moeten de liefde koesteren van Hem die ons zo zeer liefhad” (Sint-Bonaventura van Bagnoregio, Leggenda Maggiore, hoofdstuk IX, 1; Fonti francescane, 1161). Laten we ons ook inspireren door de ijver van de heilige Thérèsia van Lisieux, die zich tot doel had gesteld haar missie voort te zetten, zelfs na haar dood, en verklaarde: “In de hemel zal ik hetzelfde verlangen als op aarde: Jezus liefhebben en Hem geliefd maken” (Brief aan de eerwaarde M. Bellière, 24 februari 1897).

Geïnspireerd door deze getuigenissen willen wij ons allen, ieder naar zijn roeping en de gaven die we hebben ontvangen, wijden aan de grote missie van evangelisatie, die altijd een werk van liefde is. Uw gebeden en uw concrete steun, vooral ter gelegenheid van Wereldmissiezondag, zullen een grote hulp zijn om het Evangelie van Gods liefde aan alle mensen te verkondigen, in het bijzonder aan de armsten en meest behoeftigen. Elke gift, hoe klein ook, wordt een belangrijke daad van missionaire samenhorigheid. Daarom hernieuw ik mijn oprechte dank “voor alles wat u doet om mij te helpen missionarissen over de hele wereld te helpen” (Videoboodschap voor Wereldmissiedag 2025). En om geestelijke gemeenschap te bevorderen, bied ik u, met mijn zegen, dit eenvoudige gebed aan:

Vanuit het Vaticaan, 25 januari 2026, derde zondag doorheen het jaar, feestdag van de bekering van Sint-Paulus

Paus Leo XIV