Paus Leo XIV tot de Libanezen: de renaissance begint met kleine lichtjes en kleine kiemen

Beiroet – Zelfs vandaag de dag, in de nachten van Libanon, kan men “de kleine lichtjes vinden die schijnen” die harten kunnen openen voor dankbaarheid. En om te erkennen, zoals altijd, dat het Koninkrijk dat Jezus komt inwijden is als “een kiem, een klein takje dat op een stam groeit, een kleine hoop die wedergeboorte belooft wanneer alles lijkt te sterven.” Tekenen die alleen gezien kunnen worden “door de kleinen, door hen die, zonder grote pretenties, weten hoe ze de verborgen details kunnen herkennen, de sporen van God in een schijnbaar verloren geschiedenis.”

De woorden van wedergeboorte die paus Leo XIV op de laatste dag van zijn reis naar het Land van de Ceders aan alle Libanezen richtte, komen uit het hart van christelijke hoop. In de homilie van de laatste mis, gevierd in Beiroet Waterfront, omarmt de bisschop van Rome al het lijden van het Libanese volk en roept iedereen op om “de kleinheid van het zaad te erkennen dat kiemt en groeit, zelfs te midden van een pijnlijke geschiedenis.”

“De kleine lichtjes die in de nacht schijnen, de kleine scheuten die verschijnen, de kleine zaadjes die in de droge tuin van die tijd zijn geplant, die kunnen we ook zien, hier ook, vandaag ook.” En hij noemt als het eerste licht en zaad van wedergeboorte “jullie eenvoudige en authentieke geloof, geworteld in jullie families en gevoed door christelijke scholen.”

Kort voor de eucharistie, gevierd met 120.000 aanwezigen, ging paus Leo naar de haven van Beiroet en mediteerde in stil gebed voor het monument dat is gewijd aan de slachtoffers van de explosie van 4 augustus 2020, voordat hij lang halthield om hun dierbaren één voor één te begroeten.

Paus Leo begon de laatste dag van zijn apostolische reis naar Libanon met een bezoek aan het psychiatrisch ziekenhuis ‘de la Croix’ voor verstandelijk gehandicapten in Jal ed Dib. Toen de paus arriveerde, bleven patiënten, artsen en assistenten roepen “ahla w sahla,” het Libanese “welkom” en “alla yehmik” (“moge God u beschermen”), met de overvloedige vreugde van degenen die het meest door God geliefd zijn.

Het psychiatrisch ziekenhuis “kiest zijn patiënten niet, maar verwelkomt degenen die door niemand worden verwelkomd”. Zo beschreef de algemeen overste, zuster Maria Maakhlouf, het, en bedankte de paus voor zijn bezoek dat “de kleintjes bevestigt dat zij door de Heer geliefd zijn, dat zij een bijzondere plaats in zijn hart hebben en dat zij een ‘schat voor de Kerk’ zijn.”

“Ik wil jullie alleen eraan herinneren,” zei de paus hen, “dat jullie in het hart van God, onze Vader, zijn. Hij draagt je in de palm van zijn handen, Hij vergezelt je met liefde, Hij biedt je zijn tederheid door de handen en glimlachen van degenen die voor je leven zorgen.”

Het Klooster van het Kruis is de stichting van de Franciscaner Zusters van het Kruis en belichaamt de roeping van de Congregatie: het verwelkomen van de meest kansarme mensen die lijden aan allerlei psychische aandoeningen.

In zijn afscheidsspeech op de luchthaven van Beiroet, voordat hij aan boord ging van het vliegtuig naar Rome, verwees Leo XIV naar “alle regio’s van Libanon die hij niet kon bezoeken: Tripoli en het noorden, de Beqaa en het zuiden van het land, Tyrus, Sidon – bijbelse plaatsen – al deze regio’s, vooral in het zuiden, die vooral een toestand van conflict en onzekerheid ervaren.”

“Ik omarm jullie allen”, vervolgde de paus, “en wens jullie vrede. En ook een oprechte oproep: dat de aanvallen en vijandelijkheden stoppen. Laat niemand geloven dat gewapende strijd enig voordeel oplevert. Wapens doden, terwijl onderhandeling, bemiddeling en dialoog opbouwen.”

Pascale Rizk / Agence Fides