Bijbelse meditatie voor 11 oktober
Achtentwintigste zondag door het jaar – jaar A
Jes 25, 6-10a | Ps 23 | Fil 4, 12-14, 19-20 | Mt 22, 1-14
De liturgie van vandaag ontvouwt zich voor ons als een schitterend visioen van Gods vrijgevigheid, een visioen dat de missionaire identiteit van de Kerk diep aanspreekt. Centraal in het Woord Gods staat een krachtig en terugkerend beeld: een feestmaal dat door God zelf is bereid. Dit is geen toeval. De Schrift gebruikt de taal van het feest om verlossing, gemeenschap, vreugde en vervulling te beschrijven.
In de eerste lezing uit Jesaja horen we een van de meest troostende beloften in de Bijbel: “Op deze berg zal de Heer van de hemelse machten voor alle volken een maaltijd aanrichten, een maaltijd van vette, mergrijke spijzen en belegen wijnen.” Dit is niet louter poëtische beeldspraak, het is theologische openbaring. Gods plan is universeel. Het feestmaal wordt niet bereid voor een selecte groep, niet voor de volmaakten, niet voor de bevoorrechten, maar voor alle volken. Hier raken we aan het diepste fundament van de missie. De Kerk creëert haar missionaire roeping niet zelf, zij ontvangt deze uit het hart van God zelf, die verlangt dat de hele mensheid in Zijn leven wordt opgenomen.
Jesaja vervolgt met woorden van diepe hoop: God zal de sluier wegnemen die de volken bedekt, de dood voor altijd vernietigen en de tranen van elk gezicht afvegen. Verlossing wordt niet beschreven als een vlucht, maar als genezing, niet als uitsluiting, maar als herstel. Zending is daarom deelname aan Gods werk van leven en troost. Het is de uitbreiding van goddelijke barmhartigheid naar de wonden van de wereld.
Psalm 23 weerspiegelt dezelfde visie door het tedere beeld van de herder: “De Heer is mijn herder… Gij nodigt mijn aan uw tafel…” Zelfs in het dal van de schaduw is er geen vrees. Waarom? Omdat Gods aanwezigheid alles verandert. Het christelijke leven wordt gedragen door goddelijke vrijgevigheid. Dankbaarheid wordt de voedingsbodem waaruit de zending groeit. Wie Gods zorg heeft ervaren, kan zich niet blijven opsluiten in zelfbezorgdheid.
Paulus onthult in zijn brief aan de Filippenzen de innerlijke vrijheid van de missionaire discipel: “Ik weet wat armoede is, ik weet wat overvloed is“ (Fil. 4, 12). Het geheim van Paulus is niet persoonlijke kracht, maar een op Christus gericht vertrouwen: “Alles vermag ik in Hem die mij kracht geeft.” Het missionaire leven gaat onvermijdelijk gepaard met ontberingen en troost, schaarste en overvloed. Maar wanneer Christus de ware schat wordt, verliezen de omstandigheden hun tirannie.
Paulus spreekt ook zijn dankbaarheid uit voor de solidariteit van de gemeenschap: “Gij hebt er goed aan gedaan mij te helpen in mijn moeilijkheden” (Fil 4, 14). Missie is nooit een geïsoleerde onderneming. Ze wordt gedragen door gebed, vrijgevigheid, opoffering en gemeenschap. Hier horen we de voortdurende leer van de pausen, vooral in hun boodschappen voor de Wereldmissiezondag. Paus Franciscus herinnert ons er herhaaldelijk aan dat missie de hele Kerk aangaat. Sommigen worden uitgezonden, anderen ondersteunen, maar iedereen is erbij betrokken. Het evangelie verspreidt zich via een netwerk van geloof en naastenliefde.
Paus Franciscus spreekt over een Kerk die “naar buiten treedt”, een Kerk die weigert zich te verschuilen in comfort of zelfbehoud. Missie, zo benadrukt hij, komt voort uit de ontmoeting met Christus en komt tot uiting in mededogen. Evangelisatie is geen propaganda. Het is het delen van vreugde. Het is de natuurlijke uitstorting van een hart dat geraakt is door barmhartigheid.
Paus Leo XIV, die deze missionaire visie voortzet, roept de Kerk op om de hoop te herontdekken als de drijvende kracht achter de evangelisatie. De missie wordt gedragen door de zekerheid dat Christus leeft en actief is in de geschiedenis. We verspreiden geen abstracte boodschap, maar getuigen van een levende Heer. Hoop geeft moed. Hoop wekt doorzettingsvermogen op. Hoop maakt de missie mogelijk, zelfs in een vermoeide wereld.
In het evangelie vertelt Jezus de gelijkenis van het bruiloftsfeest. Opnieuw het beeld van het feest. Maar nu stuiten we op een dramatische spanning: de genodigden weigeren te komen. De tragedie is niet vijandigheid, maar onverschilligheid. Ze zijn afgeleid, in beslag genomen door hun eigen zorgen. Hoe actueel klinkt dit. De missie stuit vandaag de dag vaak niet op directe afwijzing, maar op stille vergetelheid, een leven vol lawaai en haast.
Toch zegt de koning het feest niet af. Hij breidt de uitnodiging uit: “Gaat dus naar de kruispunten en nodigt wie ge er maar vindt uit” (Mt 22, 9). Dit is missie in haar puurste vorm. Het evangelie verlegt de grenzen. Grenzen verdwijnen zelfs. Onverwachte gasten worden verwelkomd. Hier zien we de missionaire opdracht van de Kerk: de uitnodiging van God moet iedereen bereiken, vooral degenen die nooit hadden gedacht dat ze erbij hoorden.
Maar de gelijkenis eindigt met een ontnuchterende herinnering: de gast zonder bruiloftskleed. Dit gaat niet om uiterlijke fatsoensnormen, maar om innerlijke transformatie. Gods barmhartigheid is universeel, maar nooit oppervlakkig. De uitnodiging aanvaarden betekent bekering aanvaarden. Missie is niet louter inclusie. Het is deelname aan een leven dat door genade is hervormd.
Zowel paus Franciscus als paus Leo XIV benadrukken dit essentiële evenwicht. De Kerk verkondigt grenzeloze barmhartigheid en roept op tot oprechte volgelingen. Het evangelie troost, maar het verandert ons ook. De goddelijke liefde verwelkomt ons zoals we zijn, maar laat ons nooit ongewijzigd achter.
Deze lezingen spreken ons leven rechtstreeks aan. We worden uitgenodigd voor het feestmaal. De eucharistie die we vieren is al een voorproefje van het feest van Jesaja. Hier verzamelt Christus Zijn volk. Hier raakt de hemel de aarde. Hier wordt dankbaarheid een missie. Elke mis eindigt met een zending, die ons eraan herinnert dat geloof zich naar buiten moet richten in getuigenis.
Laten we ons afvragen: leven wij als mensen die weten dat ze uitgenodigd zijn? Straalt ons geloof vreugde uit? Wordt onze hoop zichtbaar voor anderen? De wereld verlangt, vaak in stilte, naar zingeving, naar genezing, naar hoop. De Kerk is gezonden als een teken van Gods feestmaal, een teken dat gemeenschap mogelijk is, dat barmhartigheid echt is, dat het leven zegeviert over de dood.
De woorden van Jesaja worden ons gebed: “Dat is de Heer op wie wij hoopten, laat ons jubelen en ons verheugen” (Jes 25, 9). Zending, missie is uiteindelijk deze gedeelde vreugde.