“Darfur is niet alleen een plek van lijden. Het is ook een plek van veerkracht.”

Karthoum (Soedan) – “Stilte heeft ons nooit gered. En vandaag maakt de stilte van de internationale gemeenschap genocide opnieuw mogelijk. Wat er in Darfur gebeurt, is niets nieuws. Sinds 2003 worden de niet-Arabische groepen in Darfur, de Fur, Masalit en Zaghawa, vervolgd omdat ze durven te overleven”, zei een Soedanese vrouwenrechtenactiviste die vanuit Darfur werkt met het Strategic Initiative for Women in the Horn of Africa (SIHA). In een verklaring aan de lokale pers veroordeelt zij de staat van belegering, terreur en verwoesting die de bevolking van Darfur doet lijden.

“De oorlog die officieel in Soedan uitbrak in april 2023,” benadrukt ze, “is net begonnen te onthullen wat we al lang weten als een feit in Darfur: dat ons land al belegerd is en ons volk is aangevallen. Al-Fashir bleef meer dan 500 dagen alleen tot het in oktober 2025 werd veroverd door de Rapid Support Forces (RSF). We documenteerden wat er ging gebeuren, maar zonder gedoe. Geen verontwaardiging.”

Paus Leo XIV zei op het Angelus van 2 november 2025: “Het is met groot verdriet dat ik het tragische nieuws uit Soedan volg, vooral uit de stad Al-Fashir in het lang lijdende Noord-Darfur”, waarmee hij de aandacht vestigde op een van de tragische conflicten die het Afrikaanse continent verscheuren, terwijl internationale organisaties in wezen passief blijven.

“Massale executies, etnische discriminatie, ontvoeringen en seksueel geweld,” vervolgt de vrouwenrechtenactiviste, die ook coördinator is voor de bescherming van vluchtelingenvrouwen en intern ontheemden in Darfur. “We zijn getuige van een oorlog die wordt gevoerd met vrouwenlichamen, een oorlog die niet alleen bloedig bedoeld is, maar ook gemeenschappen moet vernietigen. Verkrachting is een wapen, een instrument niet alleen van geweld, maar ook van uitsterven. In Zalingei melden vrouwen dat ze als slaven leven. In heel Darfur bezetten RSF-troepen detentiecentra waar vrouwen worden vastgehouden.”

De mensenrechtenactivist benadrukt de veerkracht van deze slachtoffers en meldt dat “velen van hen die het geweld hebben overleefd, nu gemeenschappelijke keukens runnen om maaltijden te verstrekken aan andere ontheemde gezinnen in veel delen van Darfur. In Tawila helpen ze hun leeftijdsgenoten om ruimtes te creëren voor psychosociale groepen. In Tura riskeren ze hun leven om medicijnen te verspreiden en overlevenden naar veiligere plekken te brengen. Via SIHA doen we alles wat we kunnen. Wij bieden medische zorg, veilig onderdak, juridische documentatie en psychosociale ondersteuning. We bouwen netwerken van overlevenden. Maar het feit is dat dit niet voldoende is. De wereld moet meer doen dan alleen een crisis observeren. We kunnen niet nog eens twintig jaar wachten op gerechtigheid,” klaagt ze.

“Darfur is niet alleen een plaats van lijden. Het is een plek van veerkracht waar vrouwen de toekomst vormgeven terwijl de wereld de andere kant op kijkt,” besluit een vrouw die vraagt dat dit niet de zoveelste vergeten oorlog mag zijn.

(AP) (Fides)