maandag 16 november, 2026
–icon8 minuten leestijd

Homilie van paus Leo XIV, gehouden in Chiclayo op 13 november 2026

Paus Leo XIV in Chiclayo: ‘De wereld wacht op ons en onze zending staat nog maar aan het begin’

Bij zijn terugkeer op 13 november naar het bisdom waarvan hij bisschop was, roept de paus alle gedoopten op om missionaire leerlingen te worden en het evangelie te verkondigen door het getuigenis van een consequent christelijk leven, door naastenliefde en door de vreugde van de ontmoeting met Christus.

Hier volgt de integrale homilie die paus Leo XIV er uitsprak.

Beste broeders en zusters,

wat een vreugde om terug te keren naar Chiclayo! Het is voor mij een zegen opnieuw bij u te zijn. Ik dank u voor uw genegenheid, uw steun en uw gebeden, in het bijzonder voor mijn gezondheid, in deze moeilijke tijd die ik dankzij Gods hulp aan het overwinnen ben. Wanneer ik uw gezichten zie, welt spontaan een dankgebed tot de Heer in mij op voor de zegen die u voor mijn leven en mijn bisschoppelijke dienst bent geweest en nog altijd bent. Ik draag u voortdurend mee in mijn gebeden en vraag u ook voor mij te blijven bidden, opdat onze Heer Jezus Christus mij de genade schenkt mijn broeders verder te sterken in het geloof.

De liturgie van vandaag nodigt ons uit onze blik te richten op de dringende en onontkoombare opdracht van iedere gedoopte: de verkondiging van het evangelie. Ze biedt ons ook de gelegenheid ons er sterker van bewust te worden dat alle christenen, zowel gewijde bedienaren als lekengelovigen, missionaire leerlingen zijn, ongeacht hun taak binnen de Kerk of hun kennis van het geloof. In de apostolische exhortatie Evangelii nuntiandi herinnerde de heilige paus Paulus VI eraan dat geen enkele gedoopte onverschillig kan blijven tegenover de opdracht tot evangelisatie, want die vormt de wezenlijke missie van de Kerk, haar diepste roeping en haar bestaansreden.

God heeft in zijn wijsheid gewild dat de Kerk ‘als het ware het universele sacrament van het heil’ zou zijn (vgl. Lumen gentium, nr. 1 en 48). Gesteund door de heilige Geest zet zij de zending voort om Jezus Christus te verkondigen, zodat, in gehoorzaamheid aan de missionaire opdracht die zij van Hem heeft ontvangen (vgl. Mt. 28,19-20), zijn verlossingswerk de uiteinden van de aarde bereikt en de menselijke werkelijkheid omvormt volgens de waarden van het evangelie.

De verkondiging van Jezus Christus is een wezenlijke opdracht die ons vaak te boven gaat. Hoe kunnen wij Hem vandaag verkondigen als missionaire leerlingen van de 21e eeuw? Hoe kunnen wij als gezin, parochiegemeenschap of diocesane gemeenschap onze evangeliserende missie vervullen? Het antwoord op deze vragen luidt: door het getuigenis van een authentiek en consequent christelijk leven. Allereerst moeten wij Jezus Christus centraal stellen, zowel in onze verkondiging als in ons bestaan. Vervolgens moeten wij consequent leven naar ons geloof. Die samenhang mogen wij niet uitsluitend beschouwen als de vrucht van onze eigen wilskracht, maar ook als een genade die wij van de Heer moeten afsmeken en die wij door onze persoonlijke inzet en inspanningen moeten ondersteunen. Want Hij alleen heeft de macht ons leven te veranderen, zodat wij met hernieuwde bezieling het geloof kunnen verkondigen en doorgeven. Zo kunnen wij de broeders en zusters die wij op onze pelgrimstocht ontmoeten, helpen een persoonlijke band met Christus op te bouwen en de vreugde van het evangelie te ontdekken.

De persoonlijke ontmoeting met Jezus Christus — een gave die ons niet wordt onthouden — vindt haar middelpunt in het Laatste Avondmaal. Daar biedt Hij zijn lichaam aan als brood van het leven en zijn bloed als drank van het heil (vgl. Mt. 26,26-28), en bidt Hij tot de Vader dat al zijn leerlingen één mogen zijn, opdat de wereld gelooft (vgl. Joh. 17,21). De Heer wacht ons bovenal op in de eucharistie en in het Woord, de twee tafels waarvan wij leven en waaraan wij ons voeden. Maar Hij komt ons ook tegemoet in de kerkelijke gemeenschap en in de broederlijke ontvangst van onze naaste, in wie Hij aanwezig komt, vooral wanneer die in nood verkeert. Evangeliseren betekent dan ook niet leerstellingen opleggen of vertrouwen op efficiënte structuren, maar getuigen van die werkelijke ontmoeting met Jezus Christus.

Evangelisatie steunt immers op het getuigenis van het leven en op de nabijheid binnen de gemeenschap. Zonder dat getuigenis is een uitdrukkelijke verkondiging van Jezus Christus niet mogelijk. Zoals paus Franciscus ons eraan herinnerde, berust evangelisatie op het geloof en op ‘de schoonheid van de heilbrengende liefde van God, die zichtbaar is geworden in de gestorven en verrezen Jezus Christus’ (Evangelii gaudium, nr. 36), en niet op overtuigende betogen die slechts op menselijke wijsheid steunen, noch op proselitisme (vgl. 1 Kor. 2,1-5). Het is bovendien een vreugdevolle opdracht, want de vreugde van het evangelie wordt telkens vernieuwd en vermenigvuldigd wanneer men haar deelt.

Het vreugdevol en levengevend doorgeven van de heilsboodschap vraagt van ons nederigheid en zorgzaamheid, evenals een diep respect voor het geweten en de vrijheid van iedere persoon. Daarbij kan het nuttig zijn het ‘samen bidden’ opnieuw te ontdekken, vooral in het gezin, met het besef dat christelijke gezinnen een missionaire kern vormen. Als ‘kleine huiskerken’ moedigen zij hun leden immers aan actief deel te nemen aan het leven van de plaatselijke gemeenschappen, van de grote gemeenschap van de universele Kerk en van de samenleving als geheel.

In die zin helpt ook de lezing uit de tweede brief van Johannes, die wij zojuist hebben gehoord, ons het belang van de naastenliefde voor de evangelisatie te beseffen: de geloofsverkondiging gaat hand in hand met liefde en hulp aan de meest behoeftigen. In deze brief doet Johannes een dringende oproep tot broederlijke liefde: voor een gedoopte staat de liefde tot de naaste centraal in de christelijke boodschap. Het is het gebod dat wij ‘vanaf het begin’ hebben ontvangen (vgl. 2 Joh. 1,5). Het gaat om een concrete, geëngageerde en respectvolle liefde, die ook de onverbrekelijke band zichtbaar maakt tussen de verkondiging van het evangelie en het streven naar verandering van de maatschappelijke structuren (vgl. Magnifica humanitas, nr. 30).

Tegelijkertijd is de liefde onlosmakelijk verbonden met de waarheid. Die waarheid is geen theorie, abstract idee of utopie, maar een persoon: Jezus Christus. Hij nodigt ons uit ons leven naar het zijne te richten, in trouwe gehoorzaamheid aan zijn geboden. De harmonie tussen liefde en waarheid spoort ons aan ons geloof concreet gestalte te geven door met hernieuwde vreugde de betoverende geur van de heiligheid te verspreiden. Laten wij niet vergeten dat liefde zonder waarheid slechts sentimentaliteit zou zijn, terwijl waarheid zonder liefde star en kil zou worden (vgl. Caritas in veritate, nr. 3).

Daarom moet de evangelisatie vandaag rekening houden met de veranderende omstandigheden en dynamieken van de geloofsoverdracht. In sommige delen van de wereld is die overdracht bijna volledig stilgevallen. Deze situatie vraagt van ons allen de moed om nieuwe uitdagingen aan te gaan, zoals religieuze onverschilligheid, materialisme en egoïsme, die onze dagelijkse keuzes bepalen. Deze inzet nodigt ons uit de harmonie te bewaren tussen een hart vol liefde voor God en de naaste en een geest die geworteld is in de waarheid van het evangelie.

Wij verkondigen wat wij hebben ontdekt, maar ook het heil dat wij zelf hebben ervaren, de vergeving van de zonden die ons is geschonken en de ontdekking van de ware zin van het leven. Want ‘iedere christen is missionaris in de mate waarin hij de liefde van God in Jezus Christus heeft ontmoet’ (Evangelii gaudium, nr. 120).

Ik bid de Heer dat deze liefde het leven van ieder van ons in vuur en vlam zet, zodat wij als gedoopten en als christelijke gemeenschap de wereld tegemoetgaan om anderen de vreugde mee te delen die voortkomt uit de ontmoeting met de verrezen Heer. Moge die vreugde zichtbaar worden in onze gezinnen, op onze werkplekken doordat wij ons beroep gewetensvol uitoefenen, en in het openbare leven doordat wij weerstand bieden aan de verleiding het geloof tot de privésfeer te beperken. In deze apostolische inzet helpt de Kerk ons te beseffen dat wij als levende stenen samen verantwoordelijk zijn voor de opbouw van Gods tempel (vgl. 1 Petr. 2,5).

Beste broeders en zusters, de wereld wacht op ons en onze zending staat nog maar aan het begin. Daarom nodig ik u uit om — vanaf deze eerste viering waarin wij elkaar weer ontmoeten rond het altaar van de Heer — hier in Chiclayo en in heel Peru de verbintenis aan te gaan de levende hoop die Jezus Christus is, met anderen te delen. Laat het evangelie ‘overstromen’ in onze gehuchten, dorpen en steden, zodat wij aan allen de ‘heerlijkheid van de Heer’ verkondigen. Moge de voorspraak van Onze-Lieve-Vrouw van de Evangelisatie ons helpen bij onze opdracht de Blijde Boodschap aan heel de schepping te verkondigen (vgl. Mc. 16,15).

Amen.

Copyright © Dicasterie voor Communicatie – Libreria Editrice Vaticana