dinsdag 03 november, 2026
–icon5 minuten leestijd

Leo XIV bidt voor de overledenen en voor het tot zwijgen brengen van de wapens

Vaticaanstad – Ter gelegenheid van de herdenking van de overledenen op maandag 2 november heeft Leo XIV de mis gevierd op de grote Romeinse begraafplaats Verano. Met verwijzing naar de lofprijzing van de heilige Franciscus van Assisi aan de Heer ‘voor onze zuster, de lichamelijke dood’, riep de heilige Vader op om in het bijzonder te bidden voor de slachtoffers van het zinloze geweld van de oorlog, opdat “de tranen van zoveel moeders, zoveel kinderen en zoveel bejaarden het geweten mogen raken van hen die de macht hebben om de wapens tot zwijgen te brengen”.

In zijn homilie benadrukte Leo XIV hoe de Zaligsprekingen het heil aankondigen en met een bijzondere spirituele kracht weerklinken op een begraafplaats, die als een drempel fungeert tussen het aardse leven en het hiernamaals, tussen het aardse bestaan en het hiernamaals dat ons te wachten staat. Eerder legde hij nadrukkelijk het verband tussen de gebeden voor de overledenen en het hoogfeest van Allerheiligen, vertrouwend op de belofte van verlossing die centraal staat in het gebed tot de Heer van het leven voor alle overleden gelovigen.

 

De zaligsprekingen, een weg naar een vol en vervuld leven

De zaligsprekingen zijn als een zelfportret van Jezus, dat Hij Zelf aan Zijn leerlingen ter beschikking stelt door hen nu al zalig te verklaren. Dit lijkt misschien paradoxaal, want de begraafplaats is de plaats van tranen en afscheid, maar juist daarom, zo bevestigt Leo XIV, “zijn de zaligsprekingen de weg naar een vol en vervuld leven, nu al en voor de eeuwigheid”. Het is de verrezen Jezus die ons zegt: “Zalig zijn zij die volgens deze weg leven, want het koninkrijk der hemelen is van hen.“ Dan kunnen we het begrijpen. „Zalig zijn zij die treuren, want zij zullen getroost worden“ (Mt 5, 4).

Leo XIV roept dan ook op om in het bijzonder te bidden voor hen die door het absurde oorlogsgeweld uit het leven zijn gerukt. “Mogen de tranen van zoveel moeders, zoveel kinderen, zoveel bejaarden het geweten raken van hen die de macht hebben om de wapens het zwijgen op te leggen!“, verklaart de paus vanaf de Romeinse begraafplaats.

"

Mogen de tranen van zoveel moeders, zoveel kinderen, zoveel bejaarden het geweten raken van hen die de macht hebben om de wapens het zwijgen op te leggen!


“Geprezen zijt Gij, mijn Heer, voor onze zuster, de lichamelijke dood”

Vervolgens verwijst de paus naar de achthonderdste verjaardag van de dood van de heilige Franciscus van Assisi en herinnert hij aan de ‘zaligspreking’ die deze aan de Lofzang van de Schepselen toevoegde, toen hij begreep dat zijn einde nabij was: “Geprezen zijt Gij, mijn Heer, voor onze zuster, de lichamelijke dood, waaraan geen levend mens kan ontkomen. Wee hen die in doodzonde sterven; zalig zijn zij die door haar worden overvallen terwijl zij Uw allerheiligste wil doen, want de tweede dood zal hun geen kwaad kunnen doen.“ Inderdaad, “het geloof in Christus leert ons dat onze band met de overleden gelovigen niet verbroken is, maar getransformeerd. Door het gebed voor de overledenen begeleiden wij onze dierbaren naar de volle gemeenschap met de Heer, die gemeenschap waarvan wij hier op aarde al een voorproefje krijgen in het sacrament van de eucharistie. Bezield door dit geloof vol hoop vervolgen wij onze aardse weg, in afwachting van de dag waarop Hij alle tranen zal wissen”.

 

Het gebed voor de overleden gelovigen is een daad van vertrouwen

Vorig jaar, in zijn eerste jaar als paus, had Leo XIV al de mis voor de overleden gelovigen gevierd op de begraafplaats van Verano, de grootste begraafplaats van Rome, “een plaats van gebed en herinnering, van genegenheid en hoop“.

Het is de belofte van de Heer die de kern vormt van het gebed dat tot God wordt gericht voor alle overleden gelovigen. “Mogen Zijn vaderlijke en betrouwbare handen hen voor eeuwig bewaren, opdat zij ten volle mogen genieten van die wederzijdse en levenskrachtige eenheid die de Heer Zijn volk belooft in het Boek der Openbaring. Ons gebed pleit ervoor dat deze eeuwige levensgemeenschap werkelijkheid wordt, beloofd door de Goede Herder aan zijn schapen, die voor eeuwig niet verloren zullen gaan en die niemand uit zijn hand zal rukken (vgl. Joh. 10, 28)”.

Vóór de eucharistieviering stond Leo XIV stil bij een van de oudste graven van Verano, gelegen bij de ingang van de begraafplaats. Hij legde daar een boeket gele en witte chrysanten neer en bleef vervolgens enkele ogenblikken in gebed staan, met gevouwen handen.

 

Janvier Yameogo – Vatican News, 02/11/2026