De vele ‘massabielles’,
de vele ‘families Soubirous’ van deze wereld
Donderdag 17 juli
Een vrije voormiddag voor Missio maakt dat ik me kan aansluiten bij de Nederlandstalige eucharistie aan de grot om 10 u. Ik wandel dus rustig naar de grot omstreeks 9 uur, maar het is er reeds een drukte. Wisselen van groepen voor de missen aan de grot wordt door medewerkers van het heiligdom in goede banen geleid. Er zijn gelukkig nog zitplaatsen, maar die raken snel volzet. Het koor repeteert nog even, want de viering van 10 uur aan de grot wordt dagelijks uitgezonden door KTO-tv.De intrede met vlaggen vanuit de bisdommen meegebracht en manden met intenties die in de verschillende groepen zijn voorbereid vormen een ingetogen intredeprocessie. Een warm welkom van mgr. Lode Van Hecke volgt. Tijd om even stil te vallen en samen te vieren en te bidden aan de grot, doet deugd. Ook hier blijven de begeleiders attent. In de zon die reeds kracht heeft gaan zij rond met water voor wie wil. En de zieke bedevaarders worden extra in het oog gehouden en voorzien van een paraplu die ditmaal als parasol dienst doet.
In zijn homilie horen we hoe deze plek aan de grot gekend als Massabielle, oude rots, vroeger een vuile plek was, een stort waar ook de varkens kwamen resten opeten en uitwerpselen achterlaten. En hoe deze plek dankzij de familie Soubirous, een arme familie uit Lourdes die er hout kwamen sprokkelen, en vooral dankzij Bernadette met de gekende verschijningen, een plek van hoop en vrede is geworden. Mgr. Lode Van Hecke besluit met een uitnodiging tot gebed voor de vele ‘massabielles’ op deze wereld, de vele ‘families Soubirous’ die hunkeren naar toekomst, naar betere leefomstandigheden, naar vrede en respect,… kortom naar een menswaardig leven waar iedereen meetelt. De viering wordt afgesloten met de lied van het jubeljaar ‘Vlam van liefde’. Voor de kijkers via KTO wordt de zegen en zending ook in het frans uitgesproken, want ook via internet werd verbonden meegevierd.
Na de zending volgt een warme ontmoeting met gekende gezichten vanuit Vlaanderen. Verbondenheid met elkaar en met de wereldkerk is er voelbaar. Elk met zijn eigen programma vertrekt rustig, gevoed door het woord van God en een zending die te doen is.
Het middageten wenkt en een korte stadswandeling, kort want het wordt echt broeiend warm, brengt me terug naar de Boulevard de la Grotte voor permanentie. De hitte maakt er een ietwat rustigere namiddag van, maar het houdt Marc uit Berlare-Zele niet tegen me op te zoeken. Zijn echtgenote zag ik ’s morgens maar Marc ontfermde zich toen over een zieke. Het was enkele jaren geleden dat ik Marc ontmoette en we waren elkaar een beetje uit het oog verloren, maar niet uit het hart. Een blij weerzien, zoals ze dat zeggen, en het uitwisselen van onze contactgegevens besluiten onze fijne babbel. We zullen elkaar zeker nog tegenkomen.
Het wordt drukker in de straat. De Tourkaravaan, met een tiental promowagens, rijden Lourdes binnen. En enkele bussen met het label Hasselt passeren ook. Bisdom Hasselt vervoegt dus de bisdommen Antwerpen, Brugge en Gent in Lourdes. Er houden twee Franstalige jonge vrouwen halt. Hun houwtouw verraden dat ze vanuit het bisdom Doornik komen. Ik spreek hen aan. Ze kennen Missio, maar eigenlijk ook niet. De naam wel, de inhoud (nog) niet. Ze zijn geboeid door de werking en nemen een folder mee. ‘We zullen nog contact opnemen, eens terug in België, om jullie beter te leren kennen.’ Zo besluiten ze deze korte kennismaking.
De rolluiken sluiten zich her en der. Het is goed geweest voor vandaag en de hitte heeft ons echt in haar greep. Het is nog steeds 28°, maar gelukkig met een beetje wind. Daar ik morgen de voormiddag voor mijn rekening neem, keer ik naar mijn bed terug. Een frisse douche en voldoende water doen me deugd en maken dat ik vrij snel de slaap kan vatten, met het gezang van de kaarsenprocessie op de achtergrond.
Tom Heylen, coördinator voor Missio in Vlaanderen