Onderweg worden jongeren missionarissen van hoop
Suara 101 – project
Eén van de projecten die we dit jaar steunen, is de vredespelgrimstocht van het bisdom Rumbek. Dankzij uw gift krijgen ongeveer honderd jongeren in januari 2026 de kans om deel te nemen aan de vierde editie van het evenement. U brengt daarmee niet alleen een boodschap van vrede naar een onrustige regio, u doet alle deelnemers een ervaring cadeau die voor altijd bijblijft. Getuige deze twee jongeren: Abraham Dut Jiir en Mujja Sumayah Wani Hassan.
ABRAHAM DUT JIIR
Ik ben 20 jaar oud. Ik kom uit Lakes (red. de Zuid-Soedanese staat waarvan Rumbek de hoofdstad is). Ik ben opgegroeid in een gewoon gezin — niet rijk en niet arm — op het platteland. Rumbek vormde het decor van mijn lagere en middelbare school. Op dit moment werk ik als stagiair in Loreto Rumbek (red. de school van de Loreto-zusters), maar ik kijk ernaar uit om verder te studeren, want ik wil graag leraar worden.
Wat een ervaring!
Het enige dat me wat deed twijfelen was de harde realiteit van het op weg zijn: de onzekerheid van de weersomstandigheden, de beperkte voorzieningen onderweg en de uit- dagende leefomstandigheden op de plaatsen waar we gingen overnachten. Was ik wel in staat om met al die ongemakken om te gaan?
Ik ben ongelooflijk blij dat ik mij daarover heb gezet. De tocht was zwaar. Maar wat een ervaring! De steun die we mekaar gaven onderweg, het samen bidden, de momenten wanneer we in stilte wandelden, de warme ontvangst als we ’s avonds in onze slaapplaats toekwamen en samen met de plaatselijke gemeenschap aten: het heeft een diepe in- druk op mij gelaten. Ik ben blij dat ik dat heb mogen meemaken.
Ook mijn ouders waren bijzonder blij toen ik hen over mijn ervaringen vertelde.
Noodtoestand
Eigenlijk zou elke jongere zoiets moeten kunnen meemaken! Daarom heb ik meteen ‘ja’ gezegd toen ik gevraagd werd om volgend jaar mee te stappen als lid van het begeleidersteam.
Dat wordt een hele uitdaging. Vooral omdat we van plan zijn om door een gebied te trekken waar er de laatste weken nog geregeld gevochten werd. De president heeft er de noodtoestand uitgeroepen. We zullen dus aan een aantal veiligheidsvoorschriften moeten voldoen. We zullen uw gebed en uw financiële steun goed kunnen gebruiken!
MUJJA SUMAYAH WANI HASSAN
Ik ben 18 jaar oud. Ik ben een Kuku uit Centraal Equatoria (red. een staat in Zuid- Soedan). Ik groeide op in Bugiri, een dorpje in het district Kayunga, Oeganda. Ik heb niet veel bij mijn ouders gewoond omdat mijn vader ons in de steek had gelaten en mijn moeder naar Zuid-Soedan moest verhuizen om in ons onderhoud te voorzien. Ik kon mijn lagere school afmaken in Loreto Rumbek en ging er nadien ook naar de middelbare school. Ik werk er nu al twee jaar als stagiaire. Het geeft me de gelegenheid om verder te bouwen aan mijn eigen carrière – ik droom ervan om chirurg te worden – en om tegelijkertijd mijn moeder te helpen in de zorg voor mijn broers en zussen.
Een nieuwe weg
Ik hoorde voor het eerst over de vredesbede- vaart in 2023, toen paus Franciscus Zuid- Soedan bezocht, maar ik mocht toen niet mee omdat ik te jong was. Vorig jaar kreeg ik als stagiaire wel een uitnodiging om deel te nemen. En die kans heb ik niet laten liggen!
Wat van in het begin een grote indruk op me maakte, was het samen op weg zijn met zoveel verschillende jonge mensen. Het deed me beseffen dat vrede veel meer is dan alleen niet ruziën met je buurman. Het betekent je buurman helpen, eten delen als hij niets heeft, een hand uitsteken als hij valt, en er voor hem zijn als hij je nodig heeft.
Ook het laatste stille gebedsmoment op weg naar onze laatste bestemming zal ik nooit vergeten. Terwijl ik dacht aan alles wat er onderweg was gebeurd, drong het tot me door hoeveel geloof ik had gekregen. Ik, die geen katholiek of toegewijde christen was, besefte plots dat er iets in mij veranderd was. Ik had God leren kennen. Hij had me een nieuwe weg getoond en niets in mij wilde nog van die weg afdwalen. Zo ben ik me nu aan het voorbereiden op de sacramenten, hoewel ik nog niet gedoopt ben.
Mama blij en verrast
Ik herinner me nog heel goed hoe mijn moeder reageerde toen ik vertelde dat ik aan de pelgrimstocht wilde deelnemen. Ze was op zijn zachtst gezegd niet enthousiast. Maar toen ik haar net na de bedevaart vertelde dat ik in een katholieke kerk gedoopt wilde worden, was ze verrast en blij. We waren nooit gedoopt omdat mijn vader moslim was.
Nu besef ik nog beter waarom een initiatief als deze pelgrimstocht zo belangrijk is. Het is een unieke kans voor jongeren zoals ik om de weg naar Christus te vinden. Daarom ga ik volgende keer graag opnieuw mee. Kan je geloven dat ik gevraagd werd om lid te worden van het begeleidingsteam?!
Op dit moment maken de jongeren zich klaar om in februari 2026 opnieuw te gaan stappen voor vrede. Steun hen!