In de bres voor de geloofwaardigheid van onze Kerk 

Pierre Migisha Mavugo (55) is de nieuwe adjunct-secretaris-generaal van de Belgische Bisschoppenconferentie. Hij heeft Congolese (Goma, Noord-Kivu) ouders, maar zag het levenslicht en groeide op in België. Hij liep humaniora in Ottignies, volgde universitaire studies aan de ULB en bouwde een opmerkelijke carrière uit in de media en in de politiek. Hij is getrouwd en heeft vier kinderen. 

Onze Franstalige lezers kennen u wellicht als voetbalcommentator op RTL. Hoe bent u bij die zender terechtgekomen? 

Ik was zo gepassioneerd door sport en journalistiek dat ik tijdens mijn studies al begon samen te werken met kranten als La Libre Belgique en Le Soir. In de loop van mijn eerste jaar aan de universiteit kwam RTL erbij. Ik was toen amper 18 jaar oud! Ik ben er tot 2009 als journalist blijven werken: een carrière van (2 x 9 =) 18 jaren. Tussen 1998 en 2000 had ik verlof genomen om woordvoerder te worden van Euro 2000, het Europees voetbalkampioenschap dat door de nationale voetbalbonden van België en Nederland werd georganiseerd. 

Na de journalistiek volgde de politiek. Vanwaar de overstap? 

Omdat ik op zeer jonge leeftijd mijn carrière ben begonnen, had ik op mijn 37ste al veel waters doorzwommen. Ik wilde iets anders doen. Ik wilde invloed uitoefenen op de gang van zaken. Als journalist was ik beperkt tot commentaar geven, beschrijven van wat ik zag. Politiek leek mij destijds de juiste manier om de loop der dingen te beïnvloeden. Zo ben ik de politiek ingestapt. Ik was vijf jaar lid van het Brussels parlement voor CDH. 

Hoe bent u bij de Bisschoppenconferentie beland? 

Toen ik raadslid was voor de stad Brussel, zag een van mijn vrienden van CD&V de vacature van de Bisschoppenconferentie van België, die op zoek was naar een adjunct-secretaris- generaal. Hij nodigde me uit om het te bekijken, wat ik zorgvuldig deed, voordat ik me aanmeldde en werd geselecteerd. Daar ben ik blij mee. 

Waarin bestaat uw opdracht precies? 

Ik werd aangenomen om secretaris-generaal Bruno Spriet te assisteren. Hij had iemand nodig die hem niet alleen kon bijstaan bij alle politieke kwesties, zoals mijn voorganger deed, maar ook bij het managen van andere kwesties die op hem afkwamen. Hij had ook iemand nodig die hem kon helpen bij het managen van het secretariaat, en hem hier en daar kan vervangen wanneer hij niet beschikbaar is. 

Dat lijkt mij een zeer veelzijdige en gevarieerde opdracht! 

Precies. Naast het voorbereiden van de bijeenkomsten van de nationale en regionale bisschoppenconferenties, werk ik regelmatig samen met de bisdommen om onze communicatie te organiseren en te coördineren. We kijken ook naar de kerkfabrieken, in het bijzonder om de hervormingen en hun dagelijkse werk te begeleiden, organiseren of consolideren. Het is ook de moeite waard om de banden met de niet-katholieke media te vermelden, zoals bij het uitzenden van missen of andere programma’s. Het is ook aan ons om contacten met de ministeriële kabinetten te onderhouden of te intensifiëren, in het bijzonder die van de minister van Justitie, die op een bepaalde manier een van onze toezichthoudende ministers is. Dit alles omvat amper een kwart van onze opdrachten. 

Wat is uw grootste uitdaging vandaag? 

De uitdaging voor mij vandaag is om zo snel mogelijk mijn draai te vinden binnen de structuren van de Kerk waarin ik nooit had gewerkt, en die ik moet leren kennen. Het is een spannende uitdaging die ik elke dag beetje bij beetje probeer aan te gaan. Ik hoop bij te dragen aan een betere zichtbaarheid en hoorbaarheid van onze Kerk, zodat zij meer gehoord kan worden over de grote kwesties die onze samenlevingen aanbelangen: armoede, migratie, vrede, de afwijzing van macht, oorlogen, plundering van arme landen, respect voor menselijke waardigheid, rechtvaardigheid (sociaal, nationale en internationale verkiezingen), enz. 

En de grootste uitdaging voor de Belgische Kerk? 

Onze Kerk moet echt meer ‘uit de schaduw treden’ over de vragen die ik zojuist heb opgesomd en die onze wereld vandaag de dag vertroebelen. Daar moeten we het licht van het evangelie laten schijnen, in onze geseculariseerde samenleving, buiten haar traditionele domeinen. 

Maar is ze nog geloofwaardig? 

Het probleem van misbruik heeft zeker de geloofwaardigheid van onze Kerk aangetast. Maar dat is precies een reden waarom we onze inspanningen om deze geloofwaardigheid terug te winnen intensifiëren, door een sterk woord te brengen en acties te ondernemen wanneer mensen geen antwoorden hebben, verontwaardigd zijn, ontredderd zijn en naar richting zoeken. 

Hoe ziet u de toekomst van de Kerk in België? 

Ik denk dat de Belgische Kerk mensen van buitenlandse afkomst nog meer moet betrekken bij haar organisatie, ook op het niveau van verantwoordelijkheden. Dit zal ideeën verrijken en vernieuwen. Dit zal onze Kerk ook in staat stellen om de diversiteit van het Godsvolk in al haar vormen, zelfs in haar bestuursorganen of toezichthoudende teams, te weerspiegelen. 

Een laatste woord voor onze lezers? 

Ik hoop dat Missio beter bekend wordt in onze christelijke gemeenschappen. Ik dank iedereen die uw werk steunt en moedig elke christen in ons land aan uw werk te steunen.  

Emmanuel Babbisagana